ὀρθὸν δὲ κρᾶτ’ ἔστησαν οὖς τ’ ἐς οὐρανὸνἵπποι· παρ’ ἡμῖν δ’ ἦν φόβος νεανικὸςπόθεν ποτ’ εἴη φθόγγος. ἐς δ’ ἁλιρρόθουςἀκτὰς ἀποβλέψαντες ἱερὸν εἴδομενκῦμ’ οὐρανῷ στηρίζον, ὥστ’ ἀφῃρέθηΣκίρωνος ἀκτὰς ὄμμα τοὐμὸν εἰσορᾶν·ἔκρυπτε δ’ Ἰσθμὸν καὶ πέτραν Ἀσκληπιοῦ.κἄπειτ’ ἀνοιδῆσάν τε καὶ πέριξ ἀφρὸνπολὺν καχλάζον ποντίῳ φυσήματιχωρεῖ πρὸς ἀκτὰς οὗ τέθριππος ἦν ὄχος.αὐτῷ δὲ σὺν κλύδωνι καὶ τρικυμίᾳκῦμ’ ἐξέθηκε ταῦρον, ἄγριον τέρας·οὗ πᾶσα μὲν χθὼν φθέγματος πληρουμένηφρικῶδες ἀντεφθέγγετ’, εἰσορῶσι δὲκρεῖσσον θέαμα δεργμάτων ἐφαίνετο.εὐθὺς δὲ πώλοις δεινὸς ἐμπίπτει φόβος·καὶ δεσπότης μὲν ἱππικοῖσιν ἤθεσινπολὺς ξυνοικῶν ἥρπασ’ ἡνίας χεροῖν,ἕλκει δὲ κώπην ὥστε ναυβάτης ἀνὴρ