καὶ πρῶτα μὲν θεοῖς εἶπ’ ἀναπτύξας χέρας·Ζεῦ, μηκέτ’ εἴην, εἰ κακὸς πέφυκ’ ἀνήρ·αἴσθοιτο δ’ ἡμᾶς ὡς ἀτιμάζει πατὴρἤτοι θανόντας ἢ φάος δεδορκότας.κἀν τῷδ’ ἐπῆγε κέντρον ἐς χεῖρας λαβὼνπώλοις ὁμαρτῇ· πρόσπολοι δ’ ὑφ’ ἅρματοςπέλας χαλινῶν εἱπόμεσθα δεσπότῃτὴν εὐθὺς Ἄργους κἀπιδαυρίας ὁδόν.ἐπεὶ δ’ ἔρημον χῶρον εἰσεβάλλομεν,ἀκτή τις ἔστι τοὐπέκεινα τῆσδε γῆςπρὸς πόντον ἤδη κειμένη Σαρωνικόν.ἔνθεν τις ἠχὼ χθόνιος ὡς βροντὴ Διὸςβαρὺν βρόμον μεθῆκε, φρικώδη κλύειν·ὀρθὸν δὲ κρᾶτ’ ἔστησαν οὖς τ’ ἐς οὐρανὸνἵπποι· παρ’ ἡμῖν δ’ ἦν φόβος νεανικὸςπόθεν ποτ’ εἴη φθόγγος. ἐς δ’ ἁλιρρόθουςἀκτὰς ἀποβλέψαντες ἱερὸν εἴδομενκῦμ’ οὐρανῷ στηρίζον, ὥστ’ ἀφῃρέθηΣκίρωνος ἀκτὰς ὄμμα τοὐμὸν εἰσορᾶν·ἔκρυπτε δ’ Ἰσθμὸν καὶ πέτραν Ἀσκληπιοῦ.