δμῶες· πόλις γὰρ οὐκέτ’ ἔστιν ἥδε μοι.τοὐνθένδε μέντοι πᾶς ἀνὴρ ἠπείγετο,καὶ θᾶσσον ἢ λέγοι τις ἐξηρτυμέναςπώλους παρ’ αὐτὸν δεσπότην ἐστήσαμεν.μάρπτει δὲ χερσὶν ἡνίας ἀπ’ ἄντυγος,αὐταῖσιν ἀρβύλαισιν ἁρμόσας πόδα.καὶ πρῶτα μὲν θεοῖς εἶπ’ ἀναπτύξας χέρας·Ζεῦ, μηκέτ’ εἴην, εἰ κακὸς πέφυκ’ ἀνήρ·αἴσθοιτο δ’ ἡμᾶς ὡς ἀτιμάζει πατὴρἤτοι θανόντας ἢ φάος δεδορκότας.κἀν τῷδ’ ἐπῆγε κέντρον ἐς χεῖρας λαβὼνπώλοις ὁμαρτῇ· πρόσπολοι δ’ ὑφ’ ἅρματοςπέλας χαλινῶν εἱπόμεσθα δεσπότῃτὴν εὐθὺς Ἄργους κἀπιδαυρίας ὁδόν.ἐπεὶ δ’ ἔρημον χῶρον εἰσεβάλλομεν,ἀκτή τις ἔστι τοὐπέκεινα τῆσδε γῆςπρὸς πόντον ἤδη κειμένη Σαρωνικόν.ἔνθεν τις ἠχὼ χθόνιος ὡς βροντὴ Διὸςβαρὺν βρόμον μεθῆκε, φρικώδη κλύειν·