ὀρθῶς, ἀκούσας τῶν ἐμῶν κατευγμάτων.πῶς καὶ διώλετ’; εἰπέ· τῷ τρόπῳ Δίκηςἔπαισεν αὐτὸν ῥόπτρον αἰσχύναντ’ ἐμέ;Ἄγγελοςἡμεῖς μὲν ἀκτῆς κυμοδέγμονος πέλαςψήκτραισιν ἵππων ἐκτενίζομεν τρίχαςκλαίοντες· ἦλθε γάρ τις ἄγγελος λέγωνὡς οὐκέτ’ ἐν γῇ τῇδ’ ἀναστρέψοι πόδαἹππόλυτος, ἐκ σοῦ τλήμονας φυγὰς ἔχων.ὃ δ’ ἦλθε ταὐτὸν δακρύων ἔχων μέλοςἡμῖν ἐπ’ ἀκτάς· μυρία δ’ ὀπισθόπουςφίλων ἅμ’ ἔστειχ’ ἡλίκων θ’ ὁμήγυρις.χρόνῳ δὲ δήποτ’ εἶπ’ ἀπαλλαχθεὶς γόων·Τί ταῦτ’ ἀλύω; πειστέον πατρὸς λόγοις.ἐντύναθ’ ἵππους ἅρμασι ζυγηφόρους,δμῶες· πόλις γὰρ οὐκέτ’ ἔστιν ἥδε μοι.τοὐνθένδε μέντοι πᾶς ἀνὴρ ἠπείγετο,καὶ θᾶσσον ἢ λέγοι τις ἐξηρτυμέναςπώλους παρ’ αὐτὸν δεσπότην ἐστήσαμεν.μάρπτει δὲ χερσὶν ἡνίας ἀπ’ ἄντυγος,αὐταῖσιν ἀρβύλαισιν ἁρμόσας πόδα.