δόξα δὲ μήτ’ ἀτρεκὴς μήτ’ αὖ παράσημος ἐνείη·ῥᾴδια δ’ ἤθεα τὸν αὔριον μεταβαλλομένα χρόνον αἰεὶβίον συνευτυχοίην.
Χορός Κυνηγῶνοὐκέτι γὰρ καθαρὰν φρέν’ ἔχω τὰ παρ’ ἐλπίδα λεύσ-σων,ἐπεὶ τὸν Ἑλλανίαςφανερώτατον ἀστέρ’ Ἀθήναςεἴδομεν εἴδομεν ἐκ πατρὸς ὀργᾶςἄλλαν ἐπ’ αἶαν ἱέμενον.ὦ ψάμαθοι πολιήτιδος ἀκτᾶς,ὦ δρυμὸς ὄρειος, ὅθι κυνῶνὠκυπόδων μέτα θῆρας ἔναιρενΔίκτυνναν ἀμφὶ σεμνάν. Χορόςοὐκέτι συζυγίαν πώλων Ἐνετᾶν ἐπιβάσῃτὸν ἀμφὶ Λίμνας τρόχον