Χορός Κυνηγῶνἦ μέγα μοι τὰ θεῶν μελεδήμαθ’, ὅταν φρένας ἔλθῃ,λύπας παραιρεῖ· ξύνεσιν δέ τιν’ ἐλπίδι κεύθωνλείπομαι ἔν τε τύχαις θνατῶν καὶ ἐν ἔργμασι λεύσσων·ἄλλα γὰρ ἄλλοθεν ἀμείβεται, μετὰ δ’ ἵσταται ἀνδράσιναἰὼνπολυπλάνητος αἰεί.
Χορόςεἴθε μοι εὐξαμένᾳ θεόθεν τάδε μοῖρα παράσχοι,τύχαν μετ’ ὄλβου καὶ ἀκήρατον ἄλγεσι θυμόν·δόξα δὲ μήτ’ ἀτρεκὴς μήτ’ αὖ παράσημος ἐνείη·ῥᾴδια δ’ ἤθεα τὸν αὔριον μεταβαλλομένα χρόνον αἰεὶβίον συνευτυχοίην.
Χορός Κυνηγῶνοὐκέτι γὰρ καθαρὰν φρέν’ ἔχω τὰ παρ’ ἐλπίδα λεύσ-σων,ἐπεὶ τὸν Ἑλλανίαςφανερώτατον ἀστέρ’ Ἀθήναςεἴδομεν εἴδομεν ἐκ πατρὸς ὀργᾶςἄλλαν ἐπ’ αἶαν ἱέμενον.ὦ ψάμαθοι πολιήτιδος ἀκτᾶς,