πολλῷ γε μᾶλλον σαυτὸν ἤσκησας σέβεινἢ τοὺς τεκόντας ὅσια δρᾶν δίκαιος ὤν.Ἱππόλυτοςὦ δυστάλαινα μῆτερ, ὦ πικραὶ γοναί·μηδείς ποτ’ εἴη τῶν ἐμῶν φίλων νόθος.Θησεύςοὐχ ἕλξετ’ αὐτόν, δμῶες; οὐκ ἀκούετεπάλαι ξενοῦσθαι τόνδε προυννέποντά με;Ἱππόλυτοςκλαίων τις αὐτῶν ἆρ’ ἐμοῦ τεθίξεται·σὺ δ’ αὐτός, εἴ σοι θυμός, ἐξώθει χθονός.Θησεύςδράσω τάδ’, εἰ μὴ τοῖς ἐμοῖς πείσῃ λόγοις·οὐ γάρ τις οἶκτος σῆς μ’ ὑπέρχεται φυγῆς.Ἱππόλυτοςἄραρεν, ὡς ἔοικεν· ὦ τάλας ἐγώ·ὡς οἶδα μὲν ταῦτ’, οἶδα δ’ οὐχ ὅπως φράσω.ὦ φιλτάτη μοι δαιμόνων Λητοῦς κόρη,σύνθακε, συγκύναγε, φευξόμεσθα δὴκλεινὰς Ἀθήνας. ἀλλὰ χαιρέτω πόλιςκαὶ γαῖ’ Ἐρεχθέως· ὦ πέδον Τροζήνιον,ὡς ἐγκαθηβᾶν πόλλ’ ἔχεις εὐδαίμονα,χαῖρ’· ὕστατον γάρ σ’ εἰσορῶν προσφθέγγομαι.ἴτ’ ὦ νέοι μοι τῆσδε γῆς ὁμήλικες,προσείπαθ’ ἡμᾶς καὶ προπέμψατε χθονός·