ὅστις γ’ ὑφ’ ὑμῶν, οὓς σέβω, διόλλυμαι;οὐ δῆτα· πάντως οὐ πίθοιμ’ ἂν οὕς με δεῖ,μάτην δ’ ἂν ὅρκους συγχέαιμ’ οὓς ὤμοσα.Θησεύςοἴμοι, τὸ σεμνὸν ὥς μ’ ἀποκτενεῖ τὸ σόν.οὐκ εἶ πατρῴας ἐκτὸς ὡς τάχιστα γῆς;Ἱππόλυτοςποῖ δῆθ’ ὁ τλήμων τρέψομαι; τίνος ξένωνδόμους ἔσειμι, τῇδ’ ἐπ’ αἰτίᾳ φυγών;Θησεύςὅστις γυναικῶν λυμεῶνας ἥδεταιξένους κομίζων καὶ ξυνοικούρους κακῶν.Ἱππόλυτοςαἰαῖ, πρὸς ἧπαρ· δακρύων τ’ ἐγγὺς τόδε,εἰ δὴ κακός γε φαίνομαι, δοκῶ τέ σοι.Θησεύςτότε στενάζειν καὶ προγιγνώσκειν σ’ ἐχρῆνὅτ’ ἐς πατρῴαν ἄλοχον ὑβρίζειν ἔτλης.Ἱππόλυτοςὦ δώματ’, εἴθε φθέγμα γηρύσαισθέ μοικαὶ μαρτυρήσαιτ’ εἰ κακὸς πέφυκ’ ἀνήρ.Θησεύςἐς τοὺς ἀφώνους μάρτυρας φεύγεις σοφῶς·τὸ δ’ ἔργον οὐ λέγον σε μηνύει κακόν.Ἱππόλυτοςφεῦ·εἴθ’ ἦν ἐμαυτὸν προσβλέπειν ἐναντίονστάνθ’, ὡς ἐδάκρυσ’ οἷα πάσχομεν κακά.