ἀρκοῦσαν εἶπας αἰτίας ἀποστροφήν,ὅρκους παρασχών, πίστιν οὐ σμικράν, θεῶν.Θησεύςἆρ’ οὐκ ἐπῳδὸς καὶ γόης πέφυχ’ ὅδε,ὃς τὴν ἐμὴν πέποιθεν εὐοργησίᾳψυχὴν κρατήσειν, τὸν τεκόντ’ ἀτιμάσας;Ἱππόλυτοςκαὶ σοῦ γε ταὐτὰ κάρτα θαυμάζω, πάτερ·εἰ γὰρ σὺ μὲν παῖς ἦσθ’, ἐγὼ δὲ σὸς πατήρ,ἔκτεινά τοί σ’ ἂν κοὐ φυγαῖς ἐζημίουν,εἴπερ γυναικὸς ἠξίουν σ’ ἐμῆς θιγεῖν.Θησεύςὡς ἄξιον τόδ’ εἶπας· οὐχ οὕτω θανῇ.ταχὺς γὰρ Ἅιδης ῥᾷστος ἀνδρὶ δυστυχεῖ·ἀλλ’ ἐκ πατρῴας φυγὰς ἀλητεύων χθονὸςὥσπερ σὺ σαυτῷ τόνδε προύθηκας νόμον —ξένην ἐπ’ αἶαν λυπρὸν ἀντλήσεις βίον·μισθὸς γὰρ οὗτός ἐστιν ἀνδρὶ δυσσεβεῖ.