ἀλλ’ αὑτὸς οὐ παροῦσι κἀγγὺς ὢν φίλοις.ἑνὸς δ’ ἄθικτος, ᾧ με νῦν ἑλεῖν δοκεῖς·λέχους γὰρ ἐς τόδ’ ἡμέρας ἁγνὸν δέμας·οὐκ οἶδα πρᾶξιν τήνδε πλὴν λόγῳ κλύωνγραφῇ τε λεύσσων· οὐδὲ ταῦτα γὰρ σκοπεῖνπρόθυμός εἰμι, παρθένον ψυχὴν ἔχων.καὶ δὴ τὸ σῶφρον τοὐμὸν οὐ πείθει σ’· ἴτω·δεῖ δή σε δεῖξαι τῷ τρόπῳ διεφθάρην.πότερα τὸ τῆσδε σῶμ’ ἐκαλλιστεύετοπασῶν γυναικῶν; ἢ σὸν οἰκήσειν δόμονἔγκληρον εὐνὴν προσλαβὼν ἐπήλπισα;μάταιος ἆρ’ ἦν, οὐδαμοῦ μὲν οὖν φρενῶν.ἀλλ’ ὡς τυραννεῖν ἡδύ; τοῖσι σώφροσινἥκιστά γ’, εἰ μὴ τὰς φρένας διέφθορενθνητῶν ὅσοισιν ἁνδάνει μοναρχία.ἐγὼ δ’ ἀγῶνας μὲν κρατεῖν Ἑλληνικοὺςπρῶτος θέλοιμ’ ἄν, ἐν πόλει δὲ δεύτεροςσὺν τοῖς ἀρίστοις εὐτυχεῖν ἀεὶ φίλοις.πράσσειν τε γὰρ πάρεστι, κίνδυνός τ’ ἀπὼνκρείσσω δίδωσι τῆς τυραννίδος χάριν.