ἀκούσεται ’μοί γʼ ἐσθλὰ χρηστὸς ὢν ἀνήρ. κείνου δʼ ἀπαλλαχθέντος οὐκ ἐχρῆν μʼ ἄρα μισούμενον πρὸς τῶνδε καὶ ξυνειδότα ἔχθραν πατρῴαν, πάντα κινῆσαι πέτρον, κτείνοντα κἀκβάλλοντα καὶ τεχνώμενον; τοιαῦτα δρῶντι τἄμʼ ἐγίγνετʼ ἀσφαλῆ. οὔκουν σύ γʼ ἀναλαβοῦσα τὰς ἐμὰς τύχας ἐχθροῦ λέοντος δυσγενῆ βλαστήματα ἤλαυνες ἂν κακοῖσιν, ἀλλὰ σωφρόνως εἴασας οἰκεῖν Ἄργος; οὔτινʼ ἂν πίθοις. νῦν οὖν ἐπειδή μʼ οὐ διώλεσαν τότε πρόθυμον ὄντα, τοῖσιν Ἑλλήνων νόμοις οὐχ ἁγνός εἰμι τῷ κτανόντι κατθανών·