οὐ γάρ ποτʼ ηὔχει χεῖρας ἵξεσθαι σέθεν, ὅτʼ ἐκ Μυκηνῶν πολυπόνῳ σὺν ἀσπίδι ἔστειχε μείζω τῆς δίκης φρονῶν, πόλιν πέρσων Ἀθηνᾶς. ἀλλὰ τὴν ἐναντίαν δαίμων ἔθηκε, καὶ μετέστησεν τύχην. Ὕλλος μὲν οὖν ὅ τʼ ἐσθλὸς Ἰόλεως βρέτας Διὸς τροπαίου καλλίνικον ἵστασαν· ἐμοὶ δὲ πρὸς σὲ τόνδʼ ἐπιστέλλουσʼ ἄγειν, τέρψαι θέλοντες σὴν φρένʼ· ἐκ γὰρ εὐτυχοῦς ἥδιστον ἐχθρὸν ἄνδρα δυστυχοῦνθʼ ὁρᾶν.Ἀλκμήνηὦ μῖσος, ἥκεις; εἷλέ σʼ ἡ Δίκη χρόνῳ; πρῶτον μὲν οὖν μοι δεῦρʼ ἐπίστρεψον κάρα καὶ τλῆθι τοὺς σοὺς προσβλέπειν ἐναντίον ἐχθρούς· κρατῇ γὰρ νῦν γε κοὐ κρατεῖς ἔτι. ἐκεῖνος εἶ σύ — βούλομαι γὰρ εἰδέναι — ὃς πολλὰ μὲν τὸν ὄνθʼ ὅπου ’στὶ νῦν ἐμὸν παῖδʼ ἠξίωσας, ὦ πανοῦργʼ, ἐφυβρίσαι; τί γὰρ σὺ κεῖνον οὐκ ἔτλης καθυβρίσαι; ὃς καὶ παρʼ Ἅιδην ζῶντά νιν κατήγαγες, ὕδρας λέοντάς τʼ ἐξαπολλύναι λέγων