ναν λέγουσʼ ἐπίκουρον εἶ- ναι, καὶ τούσδε θεᾶς πόλις καὶ λαὸς ἔσωσε κείνας· ἔσχεν δʼ ὕβριν ἀνδρὸς ᾧ θυ- μὸς ἦν πρὸ δίκας βίαιος. μήποτʼ ἐμοὶ φρόνημα ψυ- χά τʼ ἀκόρεστος εἴη.

Θεράπωνδέσποινʼ, ὁρᾷς μέν, ἀλλʼ ὅμως εἰρήσεται, Εὐρυσθέα σοι τόνδʼ ἄγοντες ἥκομεν, ἄελπτον ὄψιν, τῷδέ τʼ οὐχ ἧσσον τύχην· οὐ γάρ ποτʼ ηὔχει χεῖρας ἵξεσθαι σέθεν, ὅτʼ ἐκ Μυκηνῶν πολυπόνῳ σὺν ἀσπίδι ἔστειχε μείζω τῆς δίκης φρονῶν, πόλιν