σὸν δὴ λέγουσι παῖδά γʼ οἱ σοφώτεροι Ἥβην θʼ· ὃ δʼ ὄρφνης ἐκ δυσαιθρίου νέων βραχιόνων ἔδειξεν ἡβητὴν τύπον. αἱρεῖ δʼ ὁ κλεινὸς Ἰόλεως Εὐρυσθέως τέτρωρον ἅρμα πρὸς πέτραις Σκιρωνίσιν, δεσμοῖς τε δήσας χεῖρας ἀκροθίνιον κάλλιστον ἥκει τὸν στρατηλάτην ἄγων τὸν ὄλβιον πάροιθε. τῇ δὲ νῦν τύχῃ βροτοῖς ἅπασι λαμπρὰ κηρύσσει μαθεῖν, τὸν εὐτυχεῖν δοκοῦντα μὴ ζηλοῦν, πρὶν ἂν θανόντʼ ἴδῃ τις· ὡς ἐφήμεροι τύχαι. Χορόςὦ Ζεῦ τροπαῖε, νῦν ἐμοὶ δεινοῦ φόβου ἐλεύθερον πάρεστιν ἦμαρ εἰσιδεῖν.