σάλπιγγι καὶ συνῆψαν ἀλλήλοις μάχην, πόσον τινʼ αὐχεῖς πάταγον ἀσπίδων βρέμειν, πόσον τινὰ στεναγμὸν οἰμωγήν θʼ ὁμοῦ; τὰ πρῶτα μέν νυν πίτυλος Ἀργείου δορὸς ἐρρήξαθʼ ἡμᾶς· εἶτʼ ἐχώρησαν πάλιν. τὸ δεύτερον δὲ ποὺς ἐπαλλαχθεὶς ποδί, ἀνὴρ δʼ ἐπʼ ἀνδρὶ στάς, ἐκαρτέρει μάχη· πολλοὶ δʼ ἔπιπτον. ἦν δὲ τοῦ κελεύματος· Ὦ τὰς Ἀθήνας — Ὦ τὸν Ἀργείων γύην σπείροντες — οὐκ ἀρήξετʼ αἰσχύνην πόλει; μόλις δὲ πάντα δρῶντες οὐκ ἄτερ πόνων ἐτρεψάμεσθʼ Ἀργεῖον ἐς φυγὴν δόρυ. κἀνταῦθʼ ὁ πρέσβυς Ὕλλον ἐξορμώμενον ἰδών, ὀρέξας ἱκέτευσε δεξιὰν Ἰόλαος ἐμβῆσαί νιν ἵππειον δίφρον. λαβὼν δὲ χερσὶν ἡνίας Εὐρυσθέως πώλοις ἐπεῖχε. τἀπὸ τοῦδʼ ἤδη κλύων λέγοιμʼ ἂν ἄλλων, δεῦρο δʼ αὐτὸς εἰσιδών. Παλληνίδος γὰρ σεμνὸν ἐκπερῶν πάγον δίας Ἀθάνας, ἅρμʼ ἰδὼν Εὐρυσθέως,