ὁ μὲν γέρων οὐκ ἔστιν Ἰόλεως ὅδε; Θεράπωνμάλιστα, πράξας δʼ ἐκ θεῶν κάλλιστα δή. Ἀλκμήνητί δʼ ἔστι; μῶν τι κεδνὸν ἠγωνίζετο; Θεράπωννέος μεθέστηκʼ ἐκ γέροντος αὖθις αὖ. Ἀλκμήνηθαυμάστʼ ἔλεξας· ἀλλά σʼ εὐτυχῆ φίλων μάχης ἀγῶνα πρῶτον ἀγγεῖλαι θέλω. Θεράπωνεἷς μου λόγος σοι πάντα σημανεῖ τάδε. ἐπεὶ γὰρ ἀλλήλοισιν ὁπλίτην στρατὸν κατὰ στόμʼ ἐκτείνοντες ἀντετάξαμεν, ἐκβὰς τεθρίππων Ὕλλος ἁρμάτων πόδα ἔστη μέσοισιν ἐν μεταιχμίοις δορός. κἄπειτ’ ἔλεξεν· Ὦ στρατήγʼ ὃς Ἀργόθεν ἥκεις, τί τήνδε γαῖαν οὐκ εἰάσαμεν καὶ τὰς Μυκήνας οὐδὲν ἐργάσῃ κακὸν ἀνδρὸς στερήσας· ἀλλʼ ἐμοὶ μόνος μόνῳ μάχην συνάψας, ἢ κτανὼν ἄγου λαβὼν τοὺς Ἡρακλείους παῖδας ἢ θανὼν ἐμοὶ τιμὰς πατρῴους καὶ δόμους ἔχειν ἄφες.