ἕλκει βιαίως Ζηνὸς ἐκ προβωμίων. Χορόςσὺ δʼ ἐκ τίνος γῆς, ὦ γέρον, τετράπτολιν ξύνοικον ἦλθες λαόν; ἢ πέρα- θεν ἁλίῳ πλάτᾳ κατέχετʼ ἐκλιπόντες Εὐβοῖδʼ ἀκτάν; Ἰόλαοςοὐ νησιώτην, ὦ ξένοι, τρίβω βίον, ἀλλʼ ἐκ Μυκηνῶν σὴν ἀφίγμεθα χθόνα. Χορόςὄνομα τί σε, γέρον, Μυκηναῖος ὠνόμαζεν λεώς; Ἰόλαοςτὸν Ἡράκλειον ἴστε που παραστάτην Ἰόλαον· οὐ γὰρ σῶμʼ ἀκήρυκτον τόδε. Χορόςοἶδʼ εἰσακούσας καὶ πρίν· ἀλλὰ τοῦ ποτὲ ἐν χερὶ σᾷ κομίζεις κόρους νεοτρεφεῖς; φράσον. ἸόλαοςἩρακλέους οἵδʼ εἰσὶ παῖδες, ὦ ξένοι, ἱκέται σέθεν τε καὶ πόλεως ἀφιγμένοι.
Χορόςτί χρέος; ἢ λόγων πόλεος, ἔνεπέ μοι, μελόμενοι τυχεῖν; Ἰόλαοςμήτʼ ἐκδοθῆναι μήτε πρὸς βίαν θεῶν τῶν σῶν ἀποσπασθέντες εἰς Ἄργος μολεῖν.