μεμνήμεθʼ ἡμεῖς, ἡνίκα ξὺν Ἡρακλεῖ Σπάρτην ἐπόρθεις, σύμμαχος γένοιό μοι τοιοῦτος· οἵαν ἂν τροπὴν Εὐρυσθέως θείμην· ἐπεί τοι καὶ κακὸς μένειν δόρυ. ἔστιν δʼ ἐν ὄλβῳ καὶ τόδʼ οὐκ ὀρθῶς ἔχον, εὐψυχίας δόκησις· οἰόμεσθα γὰρ τὸν εὐτυχοῦντα πάντʼ ἐπίστασθαι καλῶς.