οὔκουν ὁρᾷς μου κῶλον ὡς ἐπείγεται; Θεράπωνὁρῶ δοκοῦντα μᾶλλον ἢ σπεύδοντά σε. Ἰόλαοςοὐ ταῦτα λέξεις, ἡνίκʼ ἂν λεύσσῃς μʼ ἐκεῖ. Θεράπωντί δρῶντα; βουλοίμην δʼ ἂν εὐτυχοῦντά γε. Ἰόλαοςδιʼ ἀσπίδος θείνοντα πολεμίων τινά. Θεράπωνεἰ δή ποθʼ ἥξομέν γε· τοῦτο γὰρ φόβος. Ἰόλαοςφεῦ· εἴθʼ, ὦ βραχίων, οἷον ἡβήσαντά σε μεμνήμεθʼ ἡμεῖς, ἡνίκα ξὺν Ἡρακλεῖ Σπάρτην ἐπόρθεις, σύμμαχος γένοιό μοι τοιοῦτος· οἵαν ἂν τροπὴν Εὐρυσθέως θείμην· ἐπεί τοι καὶ κακὸς μένειν δόρυ. ἔστιν δʼ ἐν ὄλβῳ καὶ τόδʼ οὐκ ὀρθῶς ἔχον, εὐψυχίας δόκησις· οἰόμεσθα γὰρ τὸν εὐτυχοῦντα πάντʼ ἐπίστασθαι καλῶς.