ἔστʼ ἐν δόμοισιν ἔνδον αἰχμάλωθʼ ὅπλα, τοῖς δʼ οὖσι χρησόμεσθα· κἀποδώσομεν ζῶντες, θανόντας δʼ οὐκ ἀπαιτήσει θεός. ἀλλʼ εἴσιθʼ εἴσω κἀπὸ πασσάλων ἑλὼν ἔνεγχ’ ὁπλίτην κόσμον ὡς τάχιστά μοι. αἰσχρὸν γὰρ οἰκούρημα γίγνεται τόδε, τοὺς μὲν μάχεσθαι, τοὺς δὲ δειλίᾳ μένειν. Χορόςλῆμα μὲν οὔπω στόρνυσι χρόνος τὸ σόν, ἀλλʼ ἡβᾷ, σῶμα δὲ φροῦδον. τί πονεῖς ἄλλως ἃ σὲ μὲν βλάψει, σμικρὰ δʼ ὀνήσει πόλιν ἡμετέραν; χρὴ γνωσιμαχεῖν τὴν ἡλικίαν, τὰ δʼ ἀμήχανʼ ἐᾶν· οὐκ ἔστιν ὅπως ἥβην κτήσῃ πάλιν αὖθις. Ἀλκμήνητί χρῆμα μέλλεις σῶν φρενῶν οὐκ ἔνδον ὢν λιπεῖν μʼ ἔρημον σὺν τέκνοις ἐμοῖς; Ἰόλαοςἀνδρῶν γὰρ ἀλκή· σοὶ δὲ χρῆν τούτων μέλειν. Ἀλκμήνητί δʼ; ἢν θάνῃς σύ, πῶς ἐγὼ σωθήσομαι; Ἰόλαοςπαιδὸς μελήσει παισὶ τοῖς λελειμμένοις. Ἀλκμήνηἢν δʼ οὖν, ὃ μὴ γένοιτο, χρήσωνται τύχῃ;