ἐς Ἄργος, οὗ σε λεύσιμος μένει δίκη.Ἰόλαοςοὐ δῆτʼ, ἐπεί μοι βωμὸς ἀρκέσει θεοῦ, ἐλευθέρα τε γαῖʼ ἐν ᾗ βεβήκαμεν.Κῆρυξβούλῃ πόνον μοι τῇδε προσθεῖναι χερί; Ἰόλαοςοὔτοι βίᾳ γέ μʼ οὐδὲ τούσδʼ ἄξεις λαβών.Κῆρυξγνώσῃ σύ· μάντις δʼ ἦσθʼ ἄρʼ οὐ καλὸς τάδε.Ἰόλαοςοὐκ ἂν γένοιτο τοῦτʼ ἐμοῦ ζῶντός ποτε. Κῆρυξἄπαιρʼ· ἐγὼ δὲ τούσδε, κἂν σὺ μὴ θέλῃς, ἄξω νομίζων, οὗπέρ εἰσʼ, Εὐρυσθέως. Ἰόλαοςὦ τὰς Ἀθήνας δαρὸν οἰκοῦντες χρόνον, ἀμύνεθʼ· ἱκέται δʼ ὄντες ἀγοραίου Διὸς βιαζόμεσθα καὶ στέφη μιαίνεται — πόλει τʼ ὄνειδος καὶ θεῶν ἀτιμία.

Χορός — ἔα ἔα· τίς ἡ βοὴ βωμοῦ πέλας ἕστηκε; ποίαν συμφορὰν δείξει τάχα;

Χορός — ἴδετε τὸν γέροντʼ ἀμαλὸν ἐπὶ πέδῳ χύμενον· ὦ τάλας. — πρὸς τοῦ ποτʼ ἐν γῇ πτῶμα δύστηνον πίτνεις; Ἰόλαοςὅδʼ, ὦ ξένοι, με σοὺς ἀτιμάζων θεοὺς