θνῄσκειν σʼ· ἀδελφοὺς δʼ ὠφελεῖς θανοῦσα σούς. Μακαρίασοφῶς κελεύεις· μὴ τρέσῃς μιάσματος τοὐμοῦ μετασχεῖν, ἀλλʼ ἐλευθέρως θάνω. ἕπου δέ, πρέσβυ· σῇ γὰρ ἐνθανεῖν χερὶ θέλω· πέπλοις δὲ σῶμʼ ἐμὸν κρύψον παρών· ἐπεὶ σφαγῆς γε πρὸς τὸ δεινὸν εἶμʼ ἐγώ, εἴπερ πέφυκα πατρὸς οὗπερ εὔχομαι. Ἰόλαοςοὐκ ἂν δυναίμην σῷ παρεστάναι μόρῳ. Μακαρίασὺ δʼ ἀλλὰ τοῦδε χρῇζε, μή μʼ ἐν ἀρσένων, ἀλλʼ ἐν γυναικῶν, χερσὶν ἐκπνεῦσαι βίον. Δημοφῶνἔσται τάδʼ, ὦ τάλαινα παρθένων, ἐπεὶ κἀμοὶ τόδʼ αἰσχρόν, μή σε κοσμεῖσθαι καλῶς, πολλῶν ἕκατι, τῆς τε σῆς εὐψυχίας καὶ τοῦ δικαίου· τλημονεστάτην δὲ σὲ πασῶν γυναικῶν εἶδον ὀφθαλμοῖς ἐγώ. ἀλλʼ, εἴ τι βούλῃ, τούσδε τὸν γέροντά τε χώρει προσειποῦσʼ ὑστάτοις προσφθέγμασιν. Μακαρίαὦ χαῖρε, πρέσβυ, χαῖρε καὶ δίδασκέ μοι τοιούσδε τούσδε παῖδας, ἐς τὸ πᾶν σοφούς, ὥσπερ σύ, μηδὲν μᾶλλον· ἀρκέσουσι γάρ.