κάλλιστον, εἴσω θʼ ἥσυχον μένειν δόμων. τῶν σῶν δʼ ἀκούσασʼ, Ἰόλεως, στεναγμάτων ἐξῆλθον, οὐ ταχθεῖσα πρεσβεύειν γένους. ἀλλʼ, εἰμὶ γάρ πως πρόσφορος, μέλει δέ μοι μάλιστ’ ἀδελφῶν, τῶνδε κἀμαυτῆς πέρι θέλω πυθέσθαι, μὴ ’πὶ τοῖς πάλαι κακοῖς προσκείμενόν τι πῆμα σὴν δάκνει φρένα. Ἰόλαοςὦ παῖ, μάλιστα σʼ οὐ νεωστὶ δὴ τέκνων τῶν Ἡρακλείων ἐνδίκως αἰνεῖν ἔχω. ἡμῖν δὲ δόξας εὖ προχωρῆσαι δρόμος πάλιν μεθέστηκʼ αὖθις ἐς τἀμήχανον· χρησμῶν γὰρ ᾠδούς φησι σημαίνειν ὅδε, οὐ ταῦρον οὐδὲ μόσχον, ἀλλὰ παρθένον σφάξαι Κόρῃ Δήμητρος ἥτις εὐγενής, εἰ χρὴ μὲν ἡμᾶς, χρὴ δὲ τήνδʼ εἶναι πόλιν. ταῦτʼ οὖν ἀμηχανοῦμεν· οὔτε γὰρ τέκνα σφάξειν ὅδʼ αὑτοῦ φησιν οὔτʼ ἄλλου τινός. κἀμοὶ λέγει μὲν οὐ σαφῶς, λέγει δέ πως, εἰ μή τι τούτων ἐξαμηχανήσομεν, ἡμᾶς μὲν ἄλλην γαῖαν εὑρίσκειν τινά,