ἡμῶν ἀπηλλάξαντο πολεμίους ἔχειν, πτωχοὺς ἀλήτας εἰσορῶντες· ἀλλʼ ὅμως οὐκ ἐξέδωκαν οὐδʼ ἀπήλασαν χθονός. ἐγὼ δὲ καὶ ζῶν καὶ θανών, ὅταν θάνω,πολλῷ σʼ ἐπαίνῳ Θησέως, ὦ τᾶν, πέλας ὑψηλὸν ἀρῶ καὶ λέγων τάδʼ εὐφρανῶ ὡς εὖ τʼ ἐδέξω καὶ τέκνοισιν ἤρκεσας τοῖς Ἡρακλείοις, εὐγενὴς δʼ ἀνʼ Ἑλλάδα σῴζεις πατρῴαν δόξαν, ἐξ ἐσθλῶν δὲ φὺς οὐδὲν κακίων τυγχάνεις γεγὼς πατρός, παύρων μετʼ ἄλλων· ἕνα γὰρ ἐν πολλοῖς ἴσως εὕροις ἂν ὅστις ἐστὶ μὴ χείρων πατρός. Χορόςἀεί ποθʼ ἥδε γαῖα τοῖς ἀμηχάνοις σὺν τῷ δικαίῳ βούλεται προσωφελεῖν. τοιγὰρ πόνους δὴ μυρίους ὑπὲρ φίλων ἤνεγκε, καὶ νῦν τόνδʼ ἀγῶνʼ ὁρῶ πέλας. Δημοφῶνσοί τʼ εὖ λέλεκται, καὶ τὰ τῶνδʼ αὐχῶ, γέρον, τοιαῦτʼ ἔσεσθαι· μνημονεύσεται χάρις. κἀγὼ μὲν ἀστῶν σύλλογον ποήσομαι, τάξω δʼ, ὅπως ἂν τὸν Μυκηναίων στρατὸν