αὐτὸς στρατηγῶν· Ἀλκάθου δʼ ἐπʼ ἐσχάτοις καραδοκῶν τἀνθένδε τέρμασιν μένει. λαμπρὸς δʼ ἀκούσας σὴν ὕβριν φανήσεται σοὶ καὶ πολίταις γῇ τε τῇδε καὶ φυτοῖς· μάτην γὰρ ἥβην ὧδέ γʼ ἂν κεκτῄμεθα πολλὴν ἐν Ἄργει, μή σε τιμωρούμενοι. Δημοφῶνφθείρου· τὸ σὸν γὰρ Ἄργος οὐ δέδοικʼ ἐγώ. ἐνθένδε δʼ οὐκ ἔμελλες αἰσχύνας ἐμὲ ἄξειν βίᾳ τούσδʼ· οὐ γὰρ Ἀργείων πόλει ὑπήκοον τήνδʼ ἀλλʼ ἐλευθέραν ἔχω.

Χορόςὥρα προνοεῖν, πρὶν ὅροις πελάσαι στρατὸν Ἀργείων· μάλα δʼ ὀξὺς Ἄρης ὁ Μυκηναίων, ἐπὶ τοῖσι δὲ δὴ μᾶλλον ἔτʼ ἢ πρίν. πᾶσι γὰρ οὗτος κήρυξι νόμος, δὶς τόσα πυργοῦν τῶν γιγνομένων πόσα νιν λέξειν βασιλεῦσι δοκεῖς, ὡς δείνʼ ἔπαθεν καὶ παρὰ μικρὸν ψυχὴν ἦλθεν διακναῖσαι; Ἰόλαοςοὐκ ἔστι τοῦδε παισὶ κάλλιον γέρας,