οὐκ οἶδʼ Ἀθήνας τάσδʼ ἐλευθέρας ἔτι. ἀλλʼ οἶδʼ ἐγὼ τὸ τῶνδε λῆμα καὶ φύσιν· θνῄσκειν θελήσουσʼ· ἡ γὰρ αἰσχύνη πάρος τοῦ ζῆν παρʼ ἐσθλοῖς ἀνδράσιν νομίζεται. πόλιν μὲν ἀρκεῖ· καὶ γὰρ οὖν ἐπίφθονον λίαν ἐπαινεῖν ἐστι, πολλάκις δὲ δὴ καὐτὸς βαρυνθεὶς οἶδʼ ἄγαν αἰνούμενος. σοὶ δʼ ὡς ἀνάγκη τούσδε βούλομαι φράσαι σῴζειν, ἐπείπερ τῆσδε προστατεῖς χθονός. Πιτθεὺς μέν ἐστι Πέλοπος, ἐκ δὲ Πιτθέως Αἴθρα, πατὴρ δʼ ἐκ τῆσδε γεννᾶται σέθεν Θησεύς. πάλιν δὲ τῶνδʼ ἄνειμί σοι γένος. Ἡρακλέης ἦν Ζηνὸς Ἀλκμήνης τε παῖς, κείνη δὲ Πέλοπος θυγατρός. αὐτανεψίων πατὴρ ἂν εἴη σός τε χὡ τούτων γεγώς. γένους μὲν ἥκεις ὧδε τοῖσδε, Δημοφῶν· ἃ δʼ ἐκτὸς ἤδη τοῦ προσήκοντός σε δεῖ τεῖσαι λέγω σοι παισί· φημὶ γάρ ποτε σύμπλους γενέσθαι τῶνδʼ ὑπασπίζων πατρὶ ζωστῆρα Θησεῖ τὸν πολυκτόνον μέτα·