οὐκέτι· στείχουσι γὰρ ἐς φόνον ἤδη.δέξεται νύμφα χρυσέων ἀναδεσμῶνδέξεται δύστανος ἄταν·ξανθᾷ δ’ ἀμφὶ κόμᾳ θήσει τὸν Ἅιδακόσμον αὐτὰ χεροῖν. λαβοῦσα.
Χορόςπείσει χάρις ἀμβρόσιός τ’ αὐγὰ πέπλωνχρυσέων τευκτὸν στέφανον περιθέσθαι·νερτέροις δ’ ἤδη πάρα νυμφοκομήσει.τοῖον εἰς ἕρκος πεσεῖταικαὶ μοῖραν θανάτου δύστανος· ἄταν δ’οὐχ ὑπεκφεύξεται.
Χορόςσὺ δ’, ὦ τάλαν, ὦ κακόνυμφε κηδεμὼν τυράννων,παισὶν οὐ κατειδὼςὄλεθρον βιοτᾷ προσάγεις ἀλόχῳ τεσᾷ στυγερὸν θάνατον.δύστανε μοίρας ὅσον παροίχῃ.
Χορόςμεταστένομαι δὲ σὸν ἄλγος, ὦ τάλαινα παίδωνμᾶτερ, ἃ φονεύσειςτέκνα νυμφιδίων ἕνεκεν λεχέων, ἅσοι προλιπὼν ἀνόμως