καὶ τῇ τυράννῳ μακαρίᾳ νύμφῃ δότεφέροντες· οὔτοι δῶρα μεμπτὰ δέξεται.Ἰάσωντί δ’, ὦ ματαία, τῶνδε σὰς κενοῖς χέρας;δοκεῖς σπανίζειν δῶμα βασίλειον πέπλων,δοκεῖς δὲ χρυσοῦ; σῷζε, μὴ δίδου τάδε.εἴπερ γὰρ ἡμᾶς ἀξιοῖ λόγου τινὸςγυνή, προθήσει χρημάτων, σάφ’ οἶδ’ ἐγώ.Μήδειαμή μοι σύ· πείθειν δῶρα καὶ θεοὺς λόγος·χρυσὸς δὲ κρείσσων μυρίων λόγων βροτοῖς.κείνης ὁ δαίμων, κεῖνα νῦν αὔξει θεός,νέα τυραννεῖ· τῶν δ’ ἐμῶν παίδων φυγὰςψυχῆς ἂν ἀλλαξαίμεθ’, οὐ χρυσοῦ μόνον.ἀλλ’, ὦ τέκν’, εἰσελθόντε πλουσίους δόμουςπατρὸς νέαν γυναῖκα, δεσπότιν δ’ ἐμήν,ἱκετεύετ’, ἐξαιτεῖσθε μὴ φυγεῖν χθόνα,κόσμον διδόντες—τοῦδε γὰρ μάλιστα δεῖ—ἐς χεῖρ’ ἐκείνης δῶρα δέξασθαι τάδε.ἴθ’ ὡς τάχιστα· μητρὶ δ’ ὧν ἐρᾷ τυχεῖνεὐάγγελοι γένοισθε πράξαντες καλῶς.

Χορόςνῦν ἐλπίδες οὐκέτι μοι παίδων ζόας,