χειρὶ τέκνων σέθενκαρδίᾳ τε λήψῃδεινὰν προσάγουσα τόλμαν;πῶς δ’ ὄμματα προσβαλοῦσατέκνοις ἄδακρυν μοῖρανσχήσεις φόνου; οὐ δυνάσῃ,παίδων ἱκετᾶν πιτνόντων,τέγξαι χέρα φοινίαντλάμονι θυμῷ.

Ἰάσωνἥκω κελευσθείς· καὶ γὰρ οὖσα δυσμενὴςοὔ τἂν ἁμάρτοις τοῦδέ γ’, ἀλλ’ ἀκούσομαιτί χρῆμα βούλῃ καινὸν ἐξ ἐμοῦ, γύναι.ΜήδειαἸᾶσον, αἰτοῦμαί σε τῶν εἰρημένωνσυγγνώμον’ εἶναι· τὰς δ’ ἐμὰς ὀργὰς φέρεινεἰκός σ’, ἐπεὶ νῷν πόλλ’ ὑπείργασται φίλα.ἐγὼ δ’ ἐμαυτῇ διὰ λόγων ἀφικόμηνκἀλοιδόρησα· Σχετλία, τί μαίνομαικαὶ δυσμεναίνω τοῖσι βουλεύουσιν εὖ,ἐχθρὰ δὲ γαίας κοιράνοις καθίσταμαιπόσει θ’, ὃς ἡμῖν δρᾷ τὰ συμφορώτατα,