ἀτὰρ σύ γ’—οὐ γὰρ καιρὸς εἰδέναι τόδεδέσποιναν—ἡσύχαζε καὶ σίγα λόγον.Τροφόςὦ τέκν’, ἀκούεθ’ οἷος εἰς ὑμᾶς πατήρ;ὄλοιτο μὲν μή· δεσπότης γάρ ἐστ’ ἐμός·ἀτὰρ κακός γ’ ὢν ἐς φίλους ἁλίσκεται.Παιδαγωγόςτίς δ’ οὐχὶ θνητῶν; ἄρτι γιγνώσκεις τόδε,ὡς πᾶς τις αὑτὸν τοῦ πέλας μᾶλλον φιλεῖ,οἳ μὲν δικαίως, οἳ δὲ καὶ κέρδους χάριν,εἰ τούσδε γ’ εὐνῆς οὕνεκ’ οὐ στέργει πατήρ.Τροφόςἴτ’—εὖ γὰρ ἔσται—δωμάτων ἔσω, τέκνα.σὺ δ’ ὡς μάλιστα τούσδ’ ἐρημώσας ἔχεκαὶ μὴ πέλαζε μητρὶ δυσθυμουμένῃ.ἤδη γὰρ εἶδον ὄμμα νιν ταυρουμένηντοῖσδ’, ὥς τι δρασείουσαν· οὐδὲ παύσεταιχόλου, σάφ’ οἶδα, πρὶν κατασκῆψαί τινα . . .ἐχθρούς γε μέντοι, μὴ φίλους, δράσειέ τι.

Μήδειαἔνδοθενἰώ,δύστανος ἐγὼ μελέα τε πόνων,ἰώ μοί μοι, πῶς ἂν ὀλοίμαν;

Τροφόςτόδ’ ἐκεῖνο, φίλοι παῖδες· μήτηρ