μήτ’ αὐτὸς ἐκ γῆς σῆς ἔμ’ ἐκβαλεῖν ποτε,μήτ’ ἄλλος ἤν τις τῶν ἐμῶν ἐχθρῶν ἄγεινχρῄζῃ, μεθήσειν ζῶν ἑκουσίῳ τρόπῳ.Αἰγεύςὄμνυμι Γαῖαν Ἡλίου θ’ ἁγνὸν σέβαςθεούς τε πάντας ἐμμενεῖν ἅ σου κλύω.Μήδειαἀρκεῖ· τί δ’ ὅρκῳ τῷδε μὴ ’μμένων πάθοις;Αἰγεύςἃ τοῖσι δυσσεβοῦσι γίγνεται βροτῶν.Μήδειαχαίρων πορεύου· πάντα γὰρ καλῶς ἔχει.κἀγὼ πόλιν σὴν ὡς τάχιστ’ ἀφίξομαι,πράξασ’ ἃ μέλλω καὶ τυχοῦσ’ ἃ βούλομαι.

Χορόςἀλλά σ’ ὁ Μαίας πομπαῖος ἄναξπελάσειε δόμοις, ὧν τ’ ἐπίνοιανσπεύδεις κατέχων πράξειας, ἐπεὶγενναῖος ἀνήρ,Αἰγεῦ, παρ’ ἐμοὶ δεδόκησαι.Μήδειαὦ Ζεῦ Δίκη τε Ζηνὸς Ἡλίου τε φῶς,νῦν καλλίνικοι τῶν ἐμῶν ἐχθρῶν, φίλαι,γενησόμεσθα κεἰς ὁδὸν βεβήκαμεν·νῦν δ’ ἐλπὶς ἐχθροὺς τοὺς ἐμοὺς τείσειν δίκην.οὗτος γὰρ ἁνὴρ ᾗ μάλιστ’ ἐκάμνομεν