ἀλλ’ ἄντομαί σε τῆσδε πρὸς γενειάδοςγονάτων τε τῶν σῶν ἱκεσία τε γίγνομαι,οἴκτιρον οἴκτιρόν με τὴν δυσδαίμονακαὶ μή μ’ ἔρημον ἐκπεσοῦσαν εἰσίδῃς,δέξαι δὲ χώρᾳ καὶ δόμοις ἐφέστιον.οὕτως ἔρως σοὶ πρὸς θεῶν τελεσφόροςγένοιτο παίδων, καὐτὸς ὄλβιος θάνοις.εὕρημα δ’ οὐκ οἶσθ’ οἷον ηὕρηκας τόδε·παύσω δέ σ’ ὄντ’ ἄπαιδα καὶ παίδων γονὰςσπεῖραί σε θήσω· τοιάδ’ οἶδα φάρμακα.Αἰγεύςπολλῶν ἕκατι τήνδε σοι δοῦναι χάριν,γύναι, πρόθυμός εἰμι, πρῶτα μὲν θεῶν,ἔπειτα παίδων ὧν ἐπαγγέλλῃ γονάς·ἐς τοῦτο γὰρ δὴ φροῦδός εἰμι πᾶς ἐγώ.οὕτω δ’ ἔχει μοι· σοῦ μὲν ἐλθούσης χθόνα,πειράσομαί σου προξενεῖν δίκαιος ὤν.τόσον γε μέντοι σοι προσημαίνω, γύναι·ἐκ τῆσδε μὲν γῆς οὔ σ’ ἄγειν βουλήσομαι,αὐτὴ δ’ ἐάνπερ εἰς ἐμοὺς ἔλθῃς δόμους,μενεῖς ἄσυλος κοὔ σε μὴ μεθῶ τινι.