λέγειν τε δεινός. ἓν γὰρ ἐκτενεῖ σ’ ἔπος·χρῆν σ’, εἴπερ ἦσθα μὴ κακός, πείσαντά μεγαμεῖν γάμον τόνδ’, ἀλλὰ μὴ σιγῇ φίλων.Ἰάσωνκαλῶς γ’ ἄν, οἶμαι, τῷδ’ ὑπηρέτεις λόγῳ,εἴ σοι γάμον κατεῖπον, ἥτις οὐδὲ νῦντολμᾷς μεθεῖναι καρδίας μέγαν χόλον.Μήδειαοὐ τοῦτό σ’ εἶχεν, ἀλλὰ βάρβαρον λέχοςπρὸς γῆρας οὐκ εὔδοξον ἐξέβαινέ σοι.Ἰάσωνεὖ νῦν τόδ’ ἴσθι, μὴ γυναικὸς οὕνεκαγῆμαί με λέκτρα βασιλέων ἃ νῦν ἔχω,ἀλλ’, ὥσπερ εἶπον καὶ πάρος, σῷσαι θέλωνσέ, καὶ τέκνοισι τοῖς ἐμοῖς ὁμοσπόρουςφῦσαι τυράννους παῖδας, ἔρυμα δώμασι.Μήδειαμή μοι γένοιτο λυπρὸς εὐδαίμων βίοςμηδ’ ὄλβος ὅστις τὴν ἐμὴν κνίζοι φρένα.Ἰάσωνοἶσθ’ ὡς μέτευξαι, καὶ σοφωτέρα φανῇ;τὰ χρηστὰ μή σοι λυπρὰ φαίνεσθαι ποτέ,μηδ’ εὐτυχοῦσα δυστυχὴς εἶναι δοκεῖν.Μήδειαὕβριζ’, ἐπειδὴ σοὶ μὲν ἔστ’ ἀποστροφή,ἐγὼ δ’ ἔρημος τήνδε φευξοῦμαι χθόνα.