εὐδαιμονοῖμεν. σοί τε γὰρ παίδων τί δεῖ;ἐμοί τε λύει τοῖσι μέλλουσιν τέκνοιςτὰ ζῶντ’ ὀνῆσαι. μῶν βεβούλευμαι κακῶς;οὐδ’ ἂν σὺ φαίης, εἴ σε μὴ κνίζοι λέχος.ἀλλ’ ἐς τοσοῦτον ἥκεθ’ ὥστ’ ὀρθουμένηςεὐνῆς γυναῖκες πάντ’ ἔχειν νομίζετε,ἢν δ’ αὖ γένηται ξυμφορά τις ἐς λέχος,τὰ λῷστα καὶ κάλλιστα πολεμιώτατατίθεσθε. χρῆν γὰρ ἄλλοθέν ποθεν βροτοὺςπαῖδας τεκνοῦσθαι, θῆλυ δ’ οὐκ εἶναι γένος·χοὕτως ἂν οὐκ ἦν οὐδὲν ἀνθρώποις κακόν.ΧορόςἸᾶσον, εὖ μὲν τούσδ’ ἐκόσμησας λόγους·ὅμως δ’ ἔμοιγε, κεἰ παρὰ γνώμην ἐρῶ,δοκεῖς προδοὺς σὴν ἄλοχον οὐ δίκαια δρᾶν.Μήδειαἦ πολλὰ πολλοῖς εἰμι διάφορος βροτῶν.ἐμοὶ γὰρ ὅστις ἄδικος ὢν σοφὸς λέγεινπέφυκε, πλείστην ζημίαν ὀφλισκάνει·γλώσσῃ γὰρ αὐχῶν τἄδικ’ εὖ περιστελεῖν,τολμᾷ πανουργεῖν· ἔστι δ’ οὐκ ἄγαν σοφός.ὡς καὶ σὺ μή νυν εἰς ἔμ’ εὐσχήμων γένῃ