τοσαῦτα μέν σοι τῶν ἐμῶν πόνων πέριἔλεξ’· ἅμιλλαν γὰρ σὺ προύθηκας λόγων.ἃ δ’ ἐς γάμους μοι βασιλικοὺς ὠνείδισας,ἐν τῷδε δείξω πρῶτα μὲν σοφὸς γεγώς,ἔπειτα σώφρων, εἶτα σοὶ μέγας φίλοςκαὶ παισὶ τοῖς ἐμοῖσιν—ἀλλ’ ἔχ’ ἥσυχος.ἐπεὶ μετέστην δεῦρ’ Ἰωλκίας χθονὸςπολλὰς ἐφέλκων συμφορὰς ἀμηχάνους,τί τοῦδ’ ἂν εὕρημ’ ηὗρον εὐτυχέστερονἢ παῖδα γῆμαι βασιλέως φυγὰς γεγώς;οὐχ, ᾗ σὺ κνίζῃ, σὸν μὲν ἐχθαίρων λέχος,καινῆς δὲ νύμφης ἱμέρῳ πεπληγμένος,οὐδ’ εἰς ἅμιλλαν πολύτεκνον σπουδὴν ἔχων·ἅλις γὰρ οἱ γεγῶτες οὐδὲ μέμφομαι·ἀλλ’ ὡς, τὸ μὲν μέγιστον, οἰκοῖμεν καλῶςκαὶ μὴ σπανιζοίμεσθα, γιγνώσκων ὅτιπένητα φεύγει πᾶς τις ἐκποδὼν φίλος,παῖδας δὲ θρέψαιμ’ ἀξίως δόμων ἐμῶνσπείρας τ’ ἀδελφοὺς τοῖσιν ἐκ σέθεν τέκνοιςἐς ταὐτὸ θείην, καὶ ξυναρτήσας γένος