δέξαιντό μ’ οἴκοις ὧν πατέρα κατέκτανον.ἔχει γὰρ οὕτω· τοῖς μὲν οἴκοθεν φίλοιςἐχθρὰ καθέστηχ’, οὓς δέ μ’ οὐκ ἐχρῆν κακῶςδρᾶν, σοὶ χάριν φέρουσα πολεμίους ἔχω.τοιγάρ με πολλαῖς μακαρίαν Ἑλληνίδωνἔθηκας ἀντὶ τῶνδε· θαυμαστὸν δέ σεἔχω πόσιν καὶ πιστὸν ἡ τάλαιν’ ἐγώ,εἰ φεύξομαί γε γαῖαν ἐκβεβλημένη,φίλων ἔρημος, σὺν τέκνοις μόνη μόνοις—καλόν γ’ ὄνειδος τῷ νεωστὶ νυμφίῳ,πτωχοὺς ἀλᾶσθαι παῖδας ἥ τ’ ἔσῳσά σε.ὦ Ζεῦ, τί δὴ χρυσοῦ μὲν ὃς κίβδηλος ᾖτεκμήρι’ ἀνθρώποισιν ὤπασας σαφῆ,ἀνδρῶν δ’ ὅτῳ χρὴ τὸν κακὸν διειδέναι,οὐδεὶς χαρακτὴρ ἐμπέφυκε σώματι;Χορόςδεινή τις ὀργὴ καὶ δυσίατος πέλει,ὅταν φίλοι φίλοισι συμβάλωσ’ ἔριν.Ἰάσωνδεῖ μ’, ὡς ἔοικε, μὴ κακὸν φῦναι λέγειν,ἀλλ’ ὥστε ναὸς κεδνὸν οἰακοστρόφονἄκροισι λαίφους κρασπέδοις ὑπεκδραμεῖν