Ἰάσωνοὐ νῦν κατεῖδον πρῶτον ἀλλὰ πολλάκιςτραχεῖαν ὀργὴν ὡς ἀμήχανον κακόν.σοὶ γὰρ παρὸν γῆν τήνδε καὶ δόμους ἔχεινκούφως φερούσῃ κρεισσόνων βουλεύματα,λόγων ματαίων οὕνεκ’ ἐκπεσῇ χθονός.κἀμοὶ μὲν οὐδὲν πρᾶγμα· μὴ παύσῃ ποτὲλέγουσ’ Ἰάσον’ ὡς κάκιστός ἐστ’ ἀνήρ·ἃ δ’ ἐς τυράννους ἐστί σοι λελεγμένα,πᾶν κέρδος ἡγοῦ ζημιουμένη φυγῇ.κἀγὼ μὲν αἰεὶ βασιλέων θυμουμένωνὀργὰς ἀφῄρουν καί σ’ ἐβουλόμην μένειν·σὺ δ’ οὐκ ἀνίεις μωρίας, λέγουσ’ ἀεὶκακῶς τυράννους· τοιγὰρ ἐκπεσῇ χθονός.ὅμως δὲ κἀκ τῶνδ’ οὐκ ἀπειρηκὼς φίλοιςἥκω, τὸ σὸν δὲ προσκοπούμενος, γύναι,ὡς μήτ’ ἀχρήμων σὺν τέκνοισιν ἐκπέσῃςμήτ’ ἐνδεής του· πόλλ’ ἐφέλκεται φυγὴκακὰ ξὺν αὑτῇ. καὶ γὰρ εἰ σύ με στυγεῖς,οὐκ ἂν δυναίμην σοὶ κακῶς φρονεῖν ποτε.