Ἑκάτην, μυχοῖς ναίουσαν ἑστίας ἐμῆς,χαίρων τις αὐτῶν τοὐμὸν ἀλγυνεῖ κέαρ.πικροὺς δ’ ἐγώ σφιν καὶ λυγροὺς θήσω γάμους,πικρὸν δὲ κῆδος καὶ φυγὰς ἐμὰς χθονός.ἀλλ’ εἶα· φείδου μηδὲν ὧν ἐπίστασαι,Μήδεια, βουλεύουσα καὶ τεχνωμένη·ἕρπ’ ἐς τὸ δεινόν· νῦν ἀγὼν εὐψυχίας.ὁρᾷς ἃ πάσχεις· οὐ γέλωτα δεῖ σ’ ὀφλεῖντοῖς Σισυφείοις τοῖς τ’ Ἰάσονος γάμοις,γεγῶσαν ἐσθλοῦ πατρὸς Ἡλίου τ’ ἄπο.ἐπίστασαι δέ· πρὸς δὲ καὶ πεφύκαμενγυναῖκες, ἐς μὲν ἔσθλ’ ἀμηχανώταται,κακῶν δὲ πάντων τέκτονες σοφώταται.