πότερον ὑφάψω δῶμα νυμφικὸν πυρί,ἢ θηκτὸν ὤσω φάσγανον δι’ ἥπάτος,σιγῇ δόμους ἐσβᾶσ’, ἵν’ ἔστρωται λέχος.ἀλλ’ ἕν τί μοι πρόσαντες· εἰ ληφθήσομαιδόμους ὑπεσβαίνουσα καὶ τεχνωμένη,θανοῦσα θήσω τοῖς ἐμοῖς ἐχθροῖς γέλων.κράτιστα τὴν εὐθεῖαν, ᾗ πεφύκαμενσοφαὶ μάλιστα, φαρμάκοις αὐτοὺς ἑλεῖν.εἶἑν· καὶ δὴ τεθνᾶσι· τίς με δέξεται πόλις;τίς γῆν ἄσυλον καὶ δόμους ἐχεγγύουςξένος παρασχὼν ῥύσεται τοὐμὸν δέμας;οὐκ ἔστι. μείνασ’ οὖν ἔτι σμικρὸν χρόνον,ἢν μέν τις ἡμῖν πύργος ἀσφαλὴς φανῇ,δόλῳ μέτειμι τόνδε καὶ σιγῇ φόνον·ἢν δ’ ἐξελαύνῃ ξυμφορά μ’ ἀμήχανος,αὐτὴ ξίφος λαβοῦσα, κεἰ μέλλω θανεῖν,κτενῶ σφε, τόλμης δ’ εἶμι πρὸς τὸ καρτερόν.οὐ γὰρ μὰ τὴν δέσποιναν ἣν ἐγὼ σέβωμάλιστα πάντων καὶ ξυνεργὸν εἱλόμην,