φεῦ φεῦ, μελέα τῶν σῶν ἀχέων.ποῖ ποτε τρέψῃ; τίνα πρὸς ξενίαν;ἦ δόμον ἢ χθόνα σωτῆρα κακῶνἐξευρήσεις;ὡς εἰς ἄπορόν σε κλύδωνα θεός,Μήδεια, κακῶν ἐπόρευσε.Μήδειακακῶς πέπρακται πανταχῇ· τίς ἀντερεῖ;ἀλλ’ οὔτι ταύτῃ ταῦτα, μὴ δοκεῖτέ πω.ἔτ’ εἴσ’ ἀγῶνες τοῖς νεωστὶ νυμφίοιςκαὶ τοῖσι κηδεύσασιν οὐ σμικροὶ πόνοι.δοκεῖς γὰρ ἄν με τόνδε θωπεῦσαί ποτε,εἰ μή τι κερδαίνουσαν ἢ τεχνωμένην;οὐδ’ ἂν προσεῖπον οὐδ’ ἂν ἡψάμην χεροῖν.ὃ δ’ ἐς τοσοῦτον μωρίας ἀφίκετο,ὥστ’ ἐξὸν αὐτῷ τἄμ’ ἑλεῖν βουλεύματαγῆς ἐκβαλόντι, τήνδ’ ἀφῆκεν ἡμέρανμεῖναί μ’, ἐν ᾗ τρεῖς τῶν ἐμῶν ἐχθρῶν νεκροὺςθήσω, πατέρα τε καὶ κόρην πόσιν τ’ ἐμόν.πολλὰς δ’ ἔχουσα θανασίμους αὐτοῖς ὁδούς,οὐκ οἶδ’ ὁποίᾳ πρῶτον ἐγχειρῶ, φίλαι·