σκαιοῖσι μὲν γὰρ καινὰ προσφέρων σοφὰδόξεις ἀχρεῖος κοὐ σοφὸς πεφυκέναι·τῶν δ’ αὖ δοκούντων εἰδέναι τι ποικίλονκρείσσων νομισθεὶς ἐν πόλει λυπρὸς φανῇ.ἐγὼ δὲ καὐτὴ τῆσδε κοινωνῶ τύχης.σοφὴ γὰρ οὖσα, τοῖς μέν εἰμ’ ἐπίφθονος,τοῖς δ’ ἡσυχαία, τοῖς δὲ θατέρου τρόπου,τοῖς δ’ αὖ προσάντης· εἰμὶ δ’ οὐκ ἄγαν σοφή.σὺ δ’ οὖν φοβῇ με· μὴ τί πλημμελὲς πάθῃς;οὐχ ὧδ’ ἔχει μοι—μὴ τρέσῃς ἡμᾶς, Κρέον—ὥστ’ ἐς τυράννους ἄνδρας ἐξαμαρτάνειν.σὺ γὰρ τί μ’ ἠδίκηκας; ἐξέδου κόρηνὅτῳ σε θυμὸς ἦγεν. ἀλλ’ ἐμὸν πόσινμισῶ· σὺ δ’, οἶμαι, σωφρονῶν ἔδρας τάδε.καὶ νῦν τὸ μὲν σὸν οὐ φθονῶ καλῶς ἔχειν·νυμφεύετ’, εὖ πράσσοιτε· τήνδε δὲ χθόναἐᾶτέ μ’ οἰκεῖν. καὶ γὰρ ἠδικημένοισιγησόμεσθα, κρεισσόνων νικώμενοι.Κρέωνλέγεις ἀκοῦσαι μαλθάκ’, ἀλλ’ ἔσω φρενῶνὀρρωδία μοι μή τι βουλεύσῃς κακόν,