τοσοῦτον οὖν σου τυγχάνειν βουλήσομαι,ἤν μοι πόρος τις μηχανή τ’ ἐξευρεθῇπόσιν δίκην τῶνδ’ ἀντιτείσασθαι κακῶν,τὸν δόντα τ’ αὐτῷ θυγατέρ’ ἥ τ’ ἐγήματοσιγᾶν. γυνὴ γὰρ τἄλλα μὲν φόβου πλέακακή τ’ ἐς ἀλκὴν καὶ σίδηρον εἰσορᾶν·ὅταν δ’ ἐς εὐνὴν ἠδικημένη κυρῇ,οὐκ ἔστιν ἄλλη φρὴν μιαιφονωτέρα.Χορόςδράσω τάδ’· ἐνδίκως γὰρ ἐκτείσῃ πόσιν,Μήδεια. πενθεῖν δ’ οὔ σε θαυμάζω τύχας.ὁρῶ δὲ καὶ Κρέοντα, τῆσδ’ ἄνακτα γῆς,στείχοντα, καινῶν ἄγγελον βουλευμάτων.Κρέωνσὲ τὴν σκυθρωπὸν καὶ πόσει θυμουμένην,Μήδειαν, εἶπον τῆσδε γῆς ἔξω περᾶνφυγάδα, λαβοῦσαν δισσὰ σὺν σαυτῇ τέκνα·καὶ μή τι μέλλειν· ὡς ἐγὼ βραβεὺς λόγουτοῦδ’ εἰμί, κοὐκ ἄπειμι πρὸς δόμους πάλιν,πρὶν ἄν σε γαίας τερμόνων ἔξω βάλω.Μήδειααἰαῖ· πανώλης ἡ τάλαιν’ ἀπόλλυμαι.ἐχθροὶ γὰρ ἐξιᾶσι πάντα δὴ κάλων,