καὶ μὴν ἐγὼ σήν· ῥᾴδιον δ’ ἀπαλλαγαί.Μήδειαπῶς οὖν; τί δράσω; κάρτα γὰρ κἀγὼ θέλω.Ἰάσωνθάψαι νεκρούς μοι τούσδε καὶ κλαῦσαι πάρες.Μήδειαοὐ δῆτ’, ἐπεί σφας τῇδ’ ἐγὼ θάψω χερί,φέρουσ’ ἐς Ἥρας τέμενος Ἀκραίας θεοῦ,ὡς μή τις αὐτοὺς πολεμίων καθυβρίσῃ,τύμβους ἀνασπῶν· γῇ δὲ τῇδε Σισύφουσεμνὴν ἑορτὴν καὶ τέλη προσάψομεντὸ λοιπὸν ἀντὶ τοῦδε δυσσεβοῦς φόνου.αὐτὴ δὲ γαῖαν εἶμι τὴν Ἐρεχθέως,Αἰγεῖ συνοικήσουσα τῷ Πανδίονος.σὺ δ’, ὥσπερ εἰκός, κατθανῇ κακὸς κακῶς,Ἀργοῦς κάρα σὸν λειψάνῳ πεπληγμένος,πικρὰς τελευτὰς τῶν ἐμῶν γάμων ἰδών.

Ἰάσωνἀλλά σ’ Ἐρινὺς ὀλέσειε τέκνωνφονία τε Δίκη.Μήδειατίς δὲ κλύει σοῦ θεὸς ἢ δαίμων,τοῦ ψευδόρκου καὶ ξειναπάτου;Ἰάσωνφεῦ φεῦ, μυσαρὰ καὶ παιδολέτορ.Μήδειαστεῖχε πρὸς οἴκους καὶ θάπτ’ ἄλοχον.