τὸ καλλίπρῳρον εἰσέβης Ἀργοῦς σκάφος.ἤρξω μὲν ἐκ τοιῶνδε· νυμφευθεῖσα δὲπαρ’ ἀνδρὶ τῷδε καὶ τεκοῦσά μοι τέκνα,εὐνῆς ἕκατι καὶ λέχους σφ’ ἀπώλεσας.οὐκ ἔστιν ἥτις τοῦτ’ ἂν Ἑλληνὶς γυνὴἔτλη ποθ’, ὧν γε πρόσθεν ἠξίουν ἐγὼγῆμαι σέ, κῆδος ἐχθρὸν ὀλέθριόν τ’ ἐμοί,λέαιναν, οὐ γυναῖκα, τῆς ΤυρσηνίδοςΣκύλλης ἔχουσαν ἀγριωτέραν φύσιν.ἀλλ’ οὐ γὰρ ἄν σε μυρίοις ὀνείδεσιδάκοιμι· τοιόνδ’ ἐμπέφυκέ σοι θράσος·ἔρρ’, αἰσχροποιὲ καὶ τέκνων μιαιφόνε·ἐμοὶ δὲ τὸν ἐμὸν δαίμον’ αἰάζειν πάρα,ὃς οὔτε λέκτρων νεογάμων ὀνήσομαι,οὐ παῖδας οὓς ἔφυσα κἀξεθρεψάμηνἕξω προσειπεῖν ζῶντας, ἀλλ’ ἀπώλεσα.Μήδειαμακρὰν ἂν ἐξέτεινα τοῖσδ’ ἐναντίονλόγοισιν, εἰ μὴ Ζεὺς πατὴρ ἠπίστατοοἷ’ ἐξ ἐμοῦ πέπονθας οἷά τ’ εἰργάσω·σὺ δ’ οὐκ ἔμελλες τἄμ’ ἀτιμάσας λέχη