παρέλθω δόμους; ἀρῆξαι φόνονδοκεῖ μοι τέκνοις.Παῖδες—ναί, πρὸς θεῶν, ἀρήξατ’· ἐν δέοντι γάρ.—ὡς ἐγγὺς ἤδη γ’ ἐσμὲν ἀρκύων ξίφους.Χορός—τάλαιν’, ὡς ἄρ’ ἦσθα πέτρος ἢ σίδα-ρος, ἅτις τέκνωνὃν ἔτεκες ἄροτον αὐτόχειρι μοίρᾳ κτενεῖς.

Χορός—μίαν δὴ κλύω μίαν τῶν πάροςγυναῖκ’ ἐν φίλοις χέρα βαλεῖν τέκνοις·Ἰνὼ μανεῖσαν ἐκ θεῶν, ὅθ’ ἡ Διὸςδάμαρ νιν ἐξέπεμψε δωμάτων ἄλῃ·πίτνει δ’ ἁ τάλαιν’ ἐς ἅλμαν φόνῳτέκνων δυσσεβεῖ,ἀκτῆς ὑπερτείνασα ποντίας πόδα,δυοῖν τε παίδοιν συνθανοῦσ’ ἀπόλλυται.τί δῆτ’ οὖν γένοιτ’ ἂν ἔτι δεινόν; ὦγυναικῶν λέχοςπολύπονον, ὅσα βροτοῖς ἔρεξας ἤδη κακά.

Ἰάσωνγυναῖκες, αἳ τῆσδ’ ἐγγὺς ἕστατε στέγης,ἆρ’ ἐν δόμοισιν ἡ τὰ δείν’ εἰργασμένη