ἔβλαστεν, θεοῦ δ’ αἷμά τι πίτνεινφόβος ὑπ’ ἀνέρων.ἀλλά νιν, ὦ φάος διογενές, κάτειρ-γε κατάπαυσον, ἔξελ’ οἴκων φονίαντάλαινάν τ’ Ἐρινὺν ὑπ’ ἀλαστόρων.
Χορόςμάταν μόχθος ἔρρει τέκνων,ἆρα μάταν γένος φίλιον ἔτεκες, ὦκυανεᾶν λιποῦσα Συμπληγάδωνπετρᾶν ἀξενωτάταν ἐσβολάν;δειλαία, τί σοι φρενῶν βαρὺςχόλος προσπίτνει καὶ δυσμενὴςφόνος; ἀμείβεταιχαλεπὰ γὰρ βροτοῖς ὁμογενῆ μιά-σματα ἐπὶ γαῖαν αὐτοφόνταις ξυνῳ-δὰ θεόθεν πίτνοντ’ ἐπὶ δόμοις ἄχη. Χορός—ἀκούεις βοὰν ἀκούεις τέκνων;—ἰὼ τλᾶμον, ὦ κακοτυχὲς γύναι.Παῖδες—οἴμοι, τί δράσω; ποῖ φύγω μητρὸς χέρας;—οὐκ οἶδ’, ἄδελφε φίλτατ’· ὀλλύμεσθα γάρ.