οἵα τε πρὸς ὑμᾶς, ἀλλὰ νικῶμαι κακοῖς.καὶ μανθάνω μὲν οἷα δρᾶν μέλλω κακά,θυμὸς δὲ κρείσσων τῶν ἐμῶν βουλευμάτων,ὅσπερ μεγίστων αἴτιος κακῶν βροτοῖς.Χορόςπολλάκις ἤδηδιὰ λεπτοτέρων μύθων ἔμολονκαὶ πρὸς ἁμίλλας ἦλθον μείζουςἢ χρὴ γενεὰν θῆλυν ἐρευνᾶν·ἀλλὰ γὰρ ἔστιν μοῦσα καὶ ἡμῖν,ἣ προσομιλεῖ σοφίας ἕνεκεν·πάσαισι μὲν οὔ· παῦρον δὲ δὴγένος ἐν πολλαῖς εὕροις ἂν ἴσωςκοὐκ ἀπόμουσον τὸ γυναικῶν.καί φημι βροτῶν οἵτινές εἰσινπάμπαν ἄπειροι μηδ’ ἐφύτευσανπαῖδας, προφέρειν εἰς εὐτυχίαντῶν γειναμένων.οἱ μὲν ἄτεκνοι δι’ ἀπειροσύνηνεἴθ’ ἡδὺ βροτοῖς εἴτ’ ἀνιαρὸνπαῖδες τελέθουσ’ οὐχὶ τυχόντες