νῦν δ’ ὑμεναίων γόος ἀντίπαλος λευκῶν τε πέπλων μέλανες στολμοὶ πέμπουσί μ’ ἔσω λέκτρων κοίτας ἐς ἐρήμους.

Χορόςπαρ’ εὐτυχῆ σοὶ πότμον ἦλθεν ἀπειροκάκῳ τόδ’ ἄλγος· ἀλλ’ ἔσωσας βίοτον καὶ ψυχάν. ἔθανε δάμαρ, ἔλιπε φιλίαν· τί νέον τόδε; πολλοῖς ἤδη παρέλυσεν θάνατος δάμαρτας. Ἄδμητοςφίλοι, γυναικὸς δαίμον’ εὐτυχέστερον τοὐμοῦ νομίζω, καίπερ οὐ δοκοῦνθ’ ὅμως· τῆς μὲν γὰρ οὐδὲν ἄλγος ἅψεταί ποτε, πολλῶν δὲ μόχθων εὐκλεὴς ἐπαύσατο. ἐγὼ δʼ, ὃν οὐ χρῆν ζῆν, παρεὶς τὸ μόρσιμον λυπρὸν διάξω βίοτον· ἄρτι μανθάνω.πῶς γὰρ δόμων τῶνδ’ εἰσόδους ἀνέξομαι; τίν’ ἂν προσειπών, τοῦ δὲ προσρηθεὶς ὕπο,