τὰς πιστοτάτας σὺν ἂν ἔσχεν, ὁμοῦ χθονίαν λίμνην διαβάντε.

Χορόςἐμοί τις ἦν ἐν γένει, ᾧ κόρος ἀξιόθρηνος ὤλετ’ ἐν δόμοισιν μονόπαις· ἀλλ’ ἔμπας ἔφερε κακὸν ἅλις, ἄτεκνος ὤν, πολιὰς ἐπὶ χαίτας ἤδη προπετὴς ὢν βιότου τε πόρσω.

Ἄδμητοςὦ σχῆμα δόμων, πῶς εἰσέλθω; πῶς δ’ οἰκήσω μεταπίπτοντος δαίμονος; οἴμοι. πολὺ γὰρ τὸ μέσον· τότε μὲν πεύκαις σὺν Πηλιάσιν σύν θ’ ὑμεναίοις ἔστειχον ἔσω, φιλίας ἀλόχου χέρα βαστάζων, πολυάχητος δ’ εἵπετο κῶμος, τήν τε θανοῦσαν κἄμ’ ὀλβίζων, ὡς εὐπατρίδαι καὶ ἀπ’ ἀμφοτέρων ὄντες ἀρίστων σύζυγες εἶμεν·