ἦ κάρτα μέντοι καὶ λίαν θυραῖος ἦν. Ἡρακλῆςμῶν ξυμφοράν τιν’ οὖσαν οὐκ ἔφραζέ μοι; Θεράπωνχαίρων ἴθʼ· ἡμῖν δεσποτῶν μέλει κακά. Ἡρακλῆςὅδ’ οὐ θυραίων πημάτων ἄρχει λόγος. Θεράπωνοὐ γάρ τι κωμάζοντ’ ἂν ἠχθόμην σ’ ὁρῶν. Ἡρακλῆςἀλλ’ ἦ πέπονθα δείν’ ὑπὸ ξένων ἐμῶν; Θεράπωνοὐκ ἦλθες ἐν δέοντι δέξασθαι δόμοις. πένθος γὰρ ἡμῖν ἐστι· καὶ στολμοὺς βλέπεις μελαμπέπλους κουράν τε.Ἡρακλῆςτίς δ’ ὁ κατθανών; μῶν ἢ τέκνων τι φροῦδον ἢ γέρων πατήρ; Θεράπωνγυνὴ μὲν οὖν ὄλωλεν Ἀδμήτου, ξένε. Ἡρακλῆςτί φῄς; ἔπειτα δῆτά μ’ ἐξενίζετε; Θεράπωνᾐδεῖτο γάρ σε τῶνδ’ ἀπώσασθαι δόμων. Ἡρακλῆςὦ σχέτλιʼ, οἵας ἤμπλακες ξυναόρου. Θεράπωνἀπωλόμεσθα πάντες, οὐ κείνη μόνη. Ἡρακλῆςἀλλ’ ᾐσθόμην μὲν ὄμμ’ ἰδὼν δακρυρροοῦν κουράν τε καὶ πρόσωπον· ἀλλ’ ἔπειθέ με λέγων θυραῖον κῆδος ἐς τάφον φέρειν. βίᾳ δὲ θυμοῦ τάσδ’ ὑπερβαλὼν πύλας